Reżyser obserwuje życie mieszkańców i pracowników ośrodka dla nielegalnych imigrantów we Frambois w pobliżu Genewy. Zgodnie z przepisami, oso…by, które nie posiadają ważnych dokumentów zezwalających na pobyt w państwie, które przybyszom z ubogich części świata wydaje się ziemskim rajem, mogą zostać zatrzymane na 24 miesiące. A później odesłane do kraju pochodzenia lotem rejsowym lub specjalnym czarterem. Niektórzy – niewielki procent – mogą zostać w Szwajcarii.
Więcej o filmie na http://watchdocs.pl/lot-specjalny/
Trailer http://www.youtube.com/watch?v=fGG4c6BtMTw

Pokaz odbędzie się 3.lutego o godz.20:00 w Kino.Lab w CSW Zamku Ujazdowskim.
Dojazd autobusami 116, 151, 180, 182, 187, 188, 195, 222, 382, 411, 502, 503, 514, 520, 525, E-2

WSTĘP NA POKAZ JEST BEZPŁATNY

Wszystkich dokumentalistów zainteresowanych tematyką społeczną i poszukujących finansowania / koproducentów dla swoich projektów, zapraszamy do udziału w pitchingu Good Pitch Europe 2012. Good Pitch to projekt, który łączy ze sobą wybrane fundacje, organizacje pozarządowe, producentów, stacje telewizyjne, potencjalnych sponsorów i media, by ułatwić finansowanie i dystrybucję zaangażowanego społecznie dokumentu. Tegoroczna sesja pitchingowa odbędzie sie 25 czerwca br. w Londynie. Organizatorzy czekają na zgłoszenia tylko do środy pierwszego lutego, do godz. 17.00. Przedstawiciele projektów, które zostaną wybrane, muszą obowiązkowo wziąć udział w dwóch sesjach przygotowawczych: pierwsza odbędzie się w dniach 9 – 11 Marca w Londynie, druga tuż przed samym pitchingiem, w dniach 22 – 26 czerwca. Zgłoszenie oraz udział w sesji są bezpłatne. Skutkiem udziału w pitchingu może być pozyskanie partnerów i funduszy, a także podpisanie umowy z jedną z wiodących europejskich stacji telewizyjnych.

Aby dowiedzieć się więcej o pitchingu i zgłosićswój projekt, wejdź na www.britdoc.org/goodpitch

kontakt: Nicole van Schaik: nicole(małpa)britdoc.org

tel: +44 (0)207 534 9628

Do nagród nominują dziennikarze, którzy na co dzień obserwują życie kulturalne miasta. To oni co piątek w „Gazecie Co Jest Grane” polecają najlepsze filmy, koncerty, spektakle, wystawy i knajpy. Oni też decydują, kto otrzyma Wdechę w poszczególnych kategoriach.

Natomiast, o tym kto odbierze Wdechę Publiczności 10 lutego podczas gali w teatrze Studio, decydujecie Wy:-)

Plebiscyt i konkurs trwają od 13 stycznia do 7 lutego 2012 roku.

Każdy może oddawać swój głos na WATCH DOCS poprzez wysłanie SMS pod nr 71466 o treści: WDECHY 12 NAZWISKO i IMIE

(Uwaga: SMSy nie powinny zawierać polskich znaków)

Dziękujemy za Wasze głosy!!!:-)

Więcej o Wdechach 2011

Gratulujemy!

Uzasadnienie werdyktu jury:

Tegoroczną nagrodę WATCH DOCS otrzymuje film, którego twórcy zabrali widzów w niezwykłą podróż do wnętrza zamkniętej instytucji mieszczącej się w kraju kojarzonym z dobrobytem. Instytucja to właściwie więzienie, w którym niechciani przez bogatą Europę migranci oczekują na to, co nieuniknione – na bilet w jedną stronę, „lot specjalny” do domu.

W niezwykle ludzki sposób i z dużym szacunkiem autorzy dokumentu obserwują spotkanie dwóch światów – zatrzymanych migrantów i strażników, pracowników instytucji trzymających ludzi w klaustrofobicznym zamknięciu.

Pozornie sprawiedliwy i zgodny z prawem system deportacji okazuje się w rzeczywistości okrutny i nieludzki. Rozbijane są rodziny, ludzie cierpią.

Nikogo nie oceniając autor filmu buduje metaforę dzisiejszego świata i każe nam zastanowić się po czyjej jesteśmy stronie.

Nagrodę WATCH DOCS otrzymuje film „Lot Specjalny” Fernanda Melgara.

Jury przyznało również dwa Specjalne Wyróżnienia:

Specjalne Wyróżnienie jury postanowiło przyznać filmowi “Kolaborant i jego rodzina” Ruthie Shatz i Adiego Barasha, którego twórcom udało się poprzez historię jednej rodziny przedstawić złożoność konfliktu izraelsko-Palestyńskiego.

Drugie Specjalne Wyróżnienie jury  przyznało filmowi „Szyb Nr 8” Marianny Kaat – za historię o trójce ukraińskich dzieci, które walcząc o przetrwanie dorastają na naszych oczach.

„Historia równie prosta, co wymowna. Rzecz dzieje się w Targu Lapus, miasteczku w Transylwanii. Bohaterami są Dana, Ben i Alin – trójka romskich dzieci. Filmowa opowieść zaczyna się w 2006 roku. Poznajemy pełną wdzięku, szesnastoletnią Danę, nieśmiałego, dwunastoletniego Bena i uroczego ośmiolatka Alina. Wszyscy troje, razem z innymi romskimi dziećmi, od jutra rozpoczną naukę w szkole w centrum miasteczka. Towarzyszymy im przez cały pierwszy rok szkolnych zmagań. A potem parokrotnie odwiedzamy (w 2007, 2008 i ostatni raz w 2010 roku).

Targu Lapus nie różni się od innych rumuńskich miasteczek. Kilka ulic, główny plac, cerkiew, szkoła, dom kultury i widoczne gołym okiem różnice społeczne. Na obrzeżach miasteczka Dileu – nędzna, romska osada. Poznajemy miejscowe elity – burmistrza, dyrektora szkoły, popa. Do miejscowego entourageu rok wcześniej przyszpilono wielkoświatowy symbol – flagę z dwunastoma gwiazdami. I właśnie w związku z tą flagą na tamtejsze władze zostaje nałożony obowiązek stworzenia integracyjnego systemu edukacji dla dzieci romskich. Należy zaprzestać procederu rasowej segregacji Romów w szkołach, który według orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka „violates human dignity”. Targus Lapus zostaje objęty unijnym anty – segregacyjnym programem. I dostaje na to specjalne fundusze.

Na przykładzie losów naszych bohaterów możemy obserwować tę (pożal się boże!) szkolną integrację romskich dzieci. Ciężko wyznać, ale historia nas nie zaskakuje. I to wcale nie dlatego, że film ją źle opowiada. Nie zaskakuje – bo zetknęliśmy się z raportami na temat sytuacji Romów. Tymi zza miedzy -czeskimi, słowackimi, węgierskimi. Docierają też do nas wiadomości na temat Romów polskich. Wiemy, że wiele romskich dzieci trafia do szkół specjalnych, do „romskich” klas, albo w ogóle przerywa edukację. Nie zaskakuje – bo nieomal od początku filmu widać, że nikt, łącznie z samymi, pełnymi rezygnacji Romami, nie wierzy w żadną integrację. I nikt nie traktuje tego anty -segregacyjnego programu poważnie. Władze muszą się rozliczyć ze zobowiązań i pieniędzy. Tyle. Dyrektor szkoły robi wszystko, żeby Romów wypchnąć ze „swojej” placówki. Nauczycielka bez cienia zażenowania stwierdza, że dzieci romskie po prostu mają „przemoc we krwi”.

Najważniejszym atutem „Naszej szkoły” jest ciepła, czuła narracja i wnikliwość obserwacji. Dzięki temu film wiele mówi nam „między słowami”. Widzimy burmistrza, który zachwala atuty odbudowanej (za pieniądze przeznaczone na integrację), dawnej, „segregacyjnej”, romskiej szkoły w Dileu, podczas gdy któreś z dzieci bezskutecznie próbuje ją otworzyć. No cóż, nowoczesna edukacja jest dla Dileu zamknięta na cztery spusty. Widzimy żonę popa (moja osobiście „ulubiona” postać), która zachwyca się własną dobroczynnością, kiedy to za naprawdę ciężką pracę ofiarowuje Danie jakieś stare rzeczy, jedzenie i pozwala jej się uczyć u siebie- rzecz jasna –w garażu. Widzimy jej pełne niepokoju, chytre oczka, kiedy dowiaduje się, ze Dana ma narzeczonego, który podobno był w liceum, a na dodatek posiada swój własny dom. Bo jakim prawem marzy o niepodległości ktoś, komu z definicji przysługuje wyłącznie rola służącego?!

Dzięki „Naszej szkole” możemy przejrzeć się w Targu Lapus – symbolu naszego chorego świata. Jesteśmy więźniami Targu Lapus, bo cierpimy na chorobę porównań. Tęsknimy za lepszym Targu Lapus i za lepszym w Targu Lapus. Ale „lepsze” nas nie ceni, ma nas za byle kogo. Dlatego rekompensujemy sobie tę naszą gorszość przy pomocy wszystkich tych, których obwołaliśmy jeszcze gorszymi. Cyganie świetnie się do tego nadają.”

Monika Rakusa

„Film Justice for Sergiej to dokument bardzo powściągliwy. Historia potwornej śmierci – zabójstwa politycznego – opowiedziana ściszonym głosem, tak jakby wszyscy opowiadający – przyjaciele, koledzy, ciotka i wreszcie matka zamordowanego Siergieja – wciąż nie wierzyli w to, co się stało.

W Rosji współczesnej, w głównym więzieniu Moskwy – Butyrkach, osadzono odpowiedzialnego za finanse firmy Harmitage Management młodego prawnika Siergieja Magnickiego. Założona przez Brytyjczyka Wiliama Bowdera Harmitage Management jeszcze do niedawna była największą firmą inwestycyjną w Rosji. Sam Bowder, który bardzo ostro przeciwstawiał się korupcji i powiązaniom władzy i biznesu, został z Rosji wydalony, a jego firma postawiona w stan oskarżenia z powodu rzekomych przekrętów podatkowych.

Siergiej Magnicki pracował dla Hermitage Management, specjalizował się w prawie podatkowym. Bardzo szybko rozszyfrował niesłychany przypadek korupcji w najwyższych sferach urzędu podatkowego i prokuratury i został świadkiem wszczętego na jego wniosek dochodzenia. Ujawnił też niewątpliwy udział Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w tym przedsięwzięciu, które miało na celu wyłudzenie 230 milionów odszkodowania od jego klienta.

Pozornie skomplikowana intryga wydaje się jednak schematyczna i podobna do wielu, które co jakiś czas docierają z Rosji Putina. Podobna do tej, której bohaterem i ofiarą jest Michaił Chodorkowski. Potwierdza ona również istnienie kryminalnego styku biznesu i władzy, który w Rosji jest codziennością, ale jest też zagrożeniem czającym się za fasadą wielu demokratycznych i wolnorynkowych systemów.

Jednocześnie jest to historia całkowicie niesłychana – w centrum Moskwy, pod osłoną pozorów sprawiedliwości, aresztowany zostaje młody, wykształcony człowiek, który po prostu uczciwie wykonuje swoją misję. Aresztowany i po roku zamordowany z powodu politycznej zemsty. W obecności nas wszystkich. Oddzielony od nas tylko murem państwa i „prawa” osierocił świat, w którym ludzie tacy jak my, jak jego matka i przyjaciele, muszą wierzyć w jakieś fundamentalne dobro człowieka.”

Ewa Wójciak (Teatr Ósmego Dnia)

Dziś po projekcji filmu w Kinie Muranów i Laboratorium odbędzie się spotkanie z reżyserami – Martinem Maatem i Hansem Hermansem.

Poza filmami reżyserów, z którymi odbędą się q&a, w sobotę będzie można zobaczyć dwa filmy z sekcji „Zbliżenia” czyli „Ani Pan, ani Bóg” prezentujący Tunezję przed i po rewolucji oraz „Syria – kronika represji”, dwa dokumenty składające się na retrospektywę „Półkowniki” – propagandowy dilm wszech czasów z 1934 roku – „Triumf woli” oraz „Czysta rozrywka”, „Przelicytowani” Anthonego Bastera z retrospektywy „Prawa człowieka w firmie”, „Poddam się jutro” o meandrach filipińskiego wymiaru sprawiedliwości (sekcja „Chcę zobaczyć”) i „Bleiburg” (sekcja „Dyskretny urok propagandy”).

Przedostatni dzień festiwalu to także pokazy z audiodeskrypcją dla osób niewidomych i słabowidzących, w ramach których pokazane zostaną trzy polskie dokumenty – „Inwentaryzacja” Pawła Łozińskiego, „Sześć tygodni” Marcina Janosa Krawczyka oraz „Vakha i Magomed” Marty Prus (projekcje odbędą się w Kino.Lab).

To bardzo piękny i czysty film. Pełen skupienia i ciszy nie zakłóconej niepotrzebnymi słowami. Obraz jest czysty i czysta jest treść filmu.

Każdy człowiek w swoim życiu przez cały czas szuka samego siebie. Jeżeli człowiek nie szuka i nie odnajduje siebie to nie jest całością. Nie pozwala mu to na aktywność, do której jest stworzony. Bohater filmu potrzebował odwagi, żeby pokonać własne słabości i ją znalazł. To piękne.

Porzucił dom, gdzie czuł się obcy, pojechał do obcego kraju, gdzie tym bardziej był obcy, ale tę obcość łatwiej mu było zaakceptować.Chłopak stanął na swoich nogach. Stał się silny. Kiedy wyszedł na scenę i opowiedział o sobie stał się silniejszy, niezależnie od okoliczności. On będzie sobą w życiu. I to jest ważne. Jest godne podziwu jeżeli człowiek jest sobą . Ten młody chłopak – emigrant z Maroka mieszkający we Włoszech, pokrzywdzony przez naturę karzeł – stanął na własnych nogach.

Chce należeć do normalnego świata –. Mówi otwarcie o tym co go rani i przeszkadza. Zadaje pytania. Jest w nim skupienie i uwaga.

Koji Kamoji